Epor

Wszystkie zaprezentowane dotychczas skrypty miały postać pojedynczych plików, w których zapisany był cały kod HTML i PHP. Gdy zaczniesz tworzyć bardziej rozbudowane witryny, zorientujesz się, że takie podejście ma wiele ograniczeń. Na szczęście PHP obsługuje pliki zewnętrzne, co pozwala Ci rozbić kod na kilka części. Dzięki temu będziesz mógł oddzielić kod HTML od kodu PHP i wyodrębnić ze skryptu tę jego część, która odpowiada za najczęściej wykonywane operacje.

PHP ma cztery funkcje obsługujące pliki zewnętrzne: include(), includej_nce(), require() i require_once(). Stosuje się je, umieszczając w skrypcie PH P instrukcje tego typu:

include_once(„nazwa_pliku.php”);

require(‘/ścieżka/do/pliku/nazwa_pliku.html’);

Działają one w ten sposób, że biorą całą zawartość pliku o podanej nazwie i wstawiają ją do oryginalnego skryptu w miejscu swego wystąpienia. PHP zaWada, że kod występujący w plikach zewnętrznych jest kodem HTML i że powinien zostać przesłany bezpośrednio do przeglądarki (chyba że jest on otoczony znacznikami oznaczającymi kod PHP).

Z punktu widzenia funkcjonalności pliku zewnętrznego nie ma znaczenia, jakie rozszerzenie nazwy będzie on posiadać, .php czy może .html. Jednak nadając plikowi odpowiednią nazwę, możemy przekazać innym programistom nasze intencje co do jego zastosowania (np. zewnętrznym plikom HTML możemy nadać rozszerzenie ,mc.html). Odwołując się do plików zewnętrznych, możemy stosować ścieżki względne lub absolutne’ (patrz informacje w ramce).
Ścieżki względne i absolutne

Do każdego pliku zewnętrznego, niezależnie od tego czy zawiera on skrypt PHP, dokument HTML czy grafikę, możesz odwołać się za pomocą absolutnej lub względnej ścłeżki dostępu. Ścieżka absolutna określa położenie pliku względem korzenia systemu plików. Ścieżka taka jest zawsze poprawna, niezależnie od położenia pliku, g który ją stosuje. Na przykład skrypt PHP ( może dołączyć plik zewnętrzny korzystając ze ścieżki absolutnej w następujący sposób

include (‘C:/php/includes/plik.php’); include(‘/usr/xyz/1ncludes/plik.php’);

Zakładając, że plik.php istnieje w podanym katalogu, zostanie poprawnie dołączony

I (pomijamy tutaj kwestię uprawnień dostępu). Drugi z podanych wyżej przykładów jest ścieżką absolutną w systemie Unix (i Mac OS X). Ścieżki absolutne zawsze zaczynają się od symbolu korzenia (np. C:/ lub /).

Ścieżka względna określa położenie pliku względem pliku, który się do niego odwołuje. Dwie kropki pozwalają przejść o jeden ; poziom wyżej w strukturze katalogów. : Aby zagłębić się z powrotem w tę strukturę podajemy nazwę katalogu zakończoną znakiem ukośnika. Zakładając na przykład, że bieżący skrypt znajduje się w katalogu j www/exl i ma dołączyć plik z katalogu *ww/ex2 zastosujemy poniższą ścieżkę względną:

Include (../ex2/pl1k.php); Ścieżka taka pozostanie poprawna nawet na innym serwerze, pod warunkiem, że przenosząc pliki zachowamy ich wzajem* położenie w strukturze katalogów.